PUNLEE01

2008/Apr/08

07....เพียงในคำนึง?

Written by

PUNLEE T.

              ตื่นมาตอนเช้าลุงก็มาอยู่แถวนี้....พูดเสร็จแกก็ทำท่ามองไปรอบรอบ มือยังประคองเก้าอี้ไว้ที่หน้าตัก

              “ลุงไม่อยากให้ไอ้หนูมันเดือดร้อน เดี๋ยวมันเสียเงิน!

              “แต่ลุงก็กลับไปหาไอ้หนูมันบ่อยบ่อยนะ” ลุงแกพูดไปพร้อมกับพยักหน้าตอบรับกับตัวเอง เหมือนกับจะบอกว่าจริงจริงนะ

              “เดี๋ยวนี้ไอ้หนูมันรู้ว่าลุงสบายดี ไม่คะยั้นคะยอให้ลุงไปอยู่บ้านพักอะไรนั่นแล้ว!

              “นี่ลุงก็พึ่งไปหาไอ้หนูมันมา....เมื่ออาทิตย์ที่แล้วนี่เอง! ไอ้ตัวเล็กโตขึ้นเป็นกองเชียว....เรียนประถมห้าแล้วนะ”

              “นี่ไง!....ไอ้หนูยังให้เงินลุงมาเลยนี่ไง....” แกล้วงมือเข้าไปในกระเป๋าเสื้อที่มีด้ายห้อยรุงรัง ทำมือขยุกขยิกหยิบของบางอย่างกำไว้ในมือ....แล้วแกก็แบมือโชว์เหรียญประมาณห้าหกเหรียญรวมได้ราวราวยี่สิบบาท

              “ไอ้หนูมันให้มาใช้ก่อน....มันบอกว่าถ้าไม่พอวันหลังจะเอามาให้อีก แต่ลุงไม่เอาหรอก! เงินไอ้หนูมันหามายาก....”

              “เดี๋ยวไม่พอค่าหนังสือไอ้ตัวเล็ก....ลุงไม่เอาหรอก! ไม่เอาหรอก!” พูดเสร็จก็ทำท่าโบกไม้โบกมือเหมือนกำลังมีคนยื่นของให้แต่ไม่อยากได้

              “เออ!....พรุ่งนี้ที่ศาลเจ้าแม่ฯ เค้าแจกข้าวสารด้วยนะลุง ลุงจะไปเอาไหมละ?” คนที่นั่งอยู่ในวงถามขึ้นลอยลอย แล้วก็มีเสียงคนจอแจขึ้นว่าจริงหรือเปล่า....พร้อมกะเกณฑ์กันว่าจะไปรับบริจาคกันกี่โมงดี จนสรุปกันได้ว่าจะไปรอรับกันช่วงสายสายของพรุ่งนี้

              “โอ๊ย! ไม่เอาหรอก....ลุงจะไปแต่เช้าเลย จะได้รับหลายหลายรอบจะเอาไปฝากไอ้หนูมันด้วย”

              “อาทิตย์นี้ยังไม่ได้ไปเยี่ยมมันเลย”

              พูดเสร็จแกก็พยุงตัวลุกขึ้น....เหมือนกำลังยกของหนักสักร้อยกิโล พอลุกขึ้นได้ก็เก็บเก้าอี้ใส่ลงในเข่งช้าช้า แล้วก็โบกไม้โบกมือ....ปากก็บ่นแต่ว่า

              “....เออ! ดีดี ฝากไอ้ตัวเล็กด้วย ไอ้ตัวเล็กด้วย....”

              ไม่ทันได้ดูว่าแกกำลังเข็นรถออกไป จนล้อหลังเกือบจะทับผมเข้าให้ พอลุงคล้อยหลังได้ไม่นานก็มีเสียงพูดขึ้นว่า

              “เฮ้อ! น่าสงสารตัวคนเดียว....ไอ้หนงไอ้หนูที่ไหนกัน เงินนั่นข้าก็พึ่งเห็นว่ามีคนเค้าให้แกมา....ตรงหัวโค้งโน่นแนะ!"

              “ไอ้เก้าอ้ง....เก้าอี้นั่น! ก็คงเก็บมาจากโรงหนังเก่าแถวแถวนี้แหละ....เฮ้อ”

              ผมมองค้อนกลับไปที่คนพูด....แต่ก็ไม่เห็นมีใครว่าอะไรกันต่ออีก ได้ยินแต่เสียงถอนหายใจกันไปมา....แล้วต่างก็แยกย้ายกันไป

.

 

ปล....(ขอบคุณภาพ "เพียงคำนึง" ของ F_fat)

ปล....(เพียงเรื่องจริงหรือเล่าขาน....มีคนถาม....หากทำได้อยากให้ทั้งหมดเป็นเพียงคำนึง)

ปล....(ขอบคุณทุกท่านที่เข้ามาในคำนึงของลุง....ยังมีตอนจบของคำนึงอีกแบบแต่คิดว่า....ในบล็อกอยากให้จบลงแบบนี้)

*สำหรับผู้ที่เข้ามา....สามารถอ่านคำนึงของลุงได้จาก Category หัวข้อ PUNLEE01....จะสามารถอ่านได้ตั้งแต่ต้นรวมทั้งหมด 7 เอนทรี่....

2008/Apr/07

06....พ่อกลับมาแล้ว

Written by

PUNLEE T.

              ลุงนั่งลูบเก้าอี้สักพักก็เล่าต่อว่า....

              ในที่สุดวันหนี่งลุงก็ตัดสินใจกลับไปหาไอ้หนูที่บ้าน โดยลุงเดินถามทางแล้วก็ขอเงินค่ารถไปเรื่อยเรื่อย จำได้ว่าลุงออกจากบ้านพักตั้งแต่ยังไม่ตีสาม มาลงรถกระบะที่เค้าพามาส่งที่ตลาดที่แกกับป้าเคยเอาข้าวมาให้เถ้าแก่โรงสี กว่าจะเดินมาถึงบ้านก็เกือบสี่ทุ่ม

              ลุงเข้าไปนั่งพักในบ้านอยู่สองสามชั่วโมง ก็มีเสียงรถเครื่องวิ่งมาจอดเวลานั้นลุงรู้สึกดีใจอย่างบอกไม่ถูก....มือลุงเริ่มสั่นอย่างไม่รู้ตัว เหมือนกับยังไม่แน่ใจกับเหตุการณ์ที่จะเกิดขึ้นในเบื้องหน้า

              ทันทีที่ไอ้หนูเปิดประตูเข้ามาเห็นลุงก็เป่าปากถอนใจ....แล้วถามลุงว่า

              “ทำเอาตกใจไปหมด! พ่อไปไหนมา?....แล้วพ่อกลับมาได้ไงเงินก็ไม่มี” พูดเสร็จก็เดินจ้ำพรวดพรวดเข้าไปในครัวหยิบน้ำมาดื่ม สีหน้าบ่งบอกว่าเหนื่อยมาทั้งวัน

              “ผมออกไปตามพ่อตั้งแต่บ่าย....ที่บ้านพักเค้าบอกว่าพ่อหายไป! เข้าไปดูในบ้านพักตอนเที่ยงก็เห็นแต่หมอนกองอยู่”

              “เฮ้อ!....พ่อนี่จริงจริงเลยนะ”

              “ไอ้ตัวเล็กไปไหนเสียละ ตั้งแต่พ่อมาก็ยังไม่เห็น....นึกว่าออกไปกับแก” ลุงกลับถามถึงไอ้ตัวเล็กแทนที่จะตอบคำถามของไอ้หนู

              “พ่อจะไปห่วงมันทำไม! ไอ้ตัวเล็กกับแม่มันไปเยี่ยมตาเค้าที่อีสานโน่น....”

              “ว่าแต่พ่อเถอะ....มาได้ยังไง? ผมละไม่เข้าใจพ่อจริงจริง พ่อจะเอาอะไร!

              “....งานผมก็เยอะแยะ....ยังต้องมายุ่งกับเรื่องไม่เป็นเรื่องอีก ไม่เอาละ! ผมจะนอนแล้ว”

              “เหนื่อยมาทั้งวันพรุ่งนี้ต้องเอาพ่อกลับไปส่งอีก....นี่อะไรกันนะ! ผมไม่อยากจะเชื่อเลย” ไอ้หนูบ่นไม่หยุดแล้วก็เดินเข้าไปจัดเตียงในห้อง

              ระหว่างจัดก็พูดกึ่งตะโกนบอกลุงที่นั่งข้างนอกว่า....”พ่อไม่รู้เหรอ? พ่อออกมาอย่างนี้พรุ่งนี้ก็จะมีคนเข้าไปอยู่แทนพ่อแล้วนะ แล้วผมก็เดือดร้อนต้องไปทำเรื่องใหม่....ไปขอร้องเค้า แล้วที่สำคัญ! ต้องเสียเงินใหม่ด้วยนะพ่อ”

              “พ่อไม่รู้หรอกไอ้เรื่องพวกนี้นะ....ใช่มั๊ยพ่อ!” แล้วก็พูดเองเออเองอยู่คนเดียว พอออกมาจากห้องก็บอกให้ลุงเข้าไปนอน

              “เดี๋ยวผมนอกที่ม้านั่งข้างนอกนี่ก็ได้....พ่อเข้าไปนอนในห้องแล้วกัน ถ้าจะเหนื่อยไม่เบาเหมือนกันนี่?

              “แล้วทีหลังไม่เอานะพ่อ....เฮ้อ มาได้ยังไง”....”ผมละงงจริงจริง....มาได้ยังไง?” ยังมีเสียงบ่นของไอ้หนูตามหลังมาไม่ขาดสาย ขณะที่ลุงกำลังเดินเข้าไปในห้องนอน

              จริงอย่างที่ไอ้หนูมันว่า....แกเองก็เหนื่อยสายตัวแทบขาดจนพูดอะไรไม่ออก ทั้งทั้งที่ทั้งวันเดินไปคิดไปแต่เรื่องที่อยากจะคุยกับไอ้หนู อยากเล่นกับไอ้ตัวเล็ก....แต่ไม่รู้เพราะความเหนื่อยหรือเพราะอะไร? แกกลับพูดอะไรไม่ออก....ได้แต่นอนเงียบเงียบมองออกไปที่หน้าต่าง พึมพำในใจว่า....

              “แม่เอ๊ย....พ่อกลับมานอนบ้านเราแล้วนะ”

              “....แม่....แม่ไม่ต้องนอนคนเดียวแล้วนะ”

              ลุงย้อนเห็นภาพตัวเองร้องเพลงกล่อมไอ้หนู เมื่อครั้งป้ายังอุ้มท้องอยู่ ป้านั่งให้ลุงนอนหนุนลูบท้องบนเตียงเดียวกันนี้....

              “....ไอ้หนูเอ้ย....เมื่อไหร่จะออกมาให้พ่อชื่นใจละลูก!

              ....แล้วหยดน้ำตาก็ไหลลงมาเป็นทาง

.

.

ปล....(ขอบคุณภาพ "เตียงนอน" ของ F_fat)

ปล....(ในทุกสถานที่มีความหมายเสมอสำหรับใครบางคน....และความรักยากจะเข้าใจ)