Underground Place!
ความทรงจำฟรีๆ!
Wrote by BROKU_commander
วันที่ 1 สิงหาคม เมื่อสามปีก่อนเป็นวันปกติวันหนึ่งที่ไม่ใช่วันหยุดทางศาสนา ไม่มีคนสำคัญเกิด ไม่มีใครปฏิวัติ
....แต่เป็นวันเปิดร้านเล็กๆ ชื่อ “เอเรีย 51” บนชั้น 7 ของห้างมาบุญครอง จำได้ว่านั่งอยู่หลายวันกว่าจะได้ลูกค้ารายแรก ใครไม่รู้จักร้านเอเรีย 51 ต้องเกริ่นหน่อยว่ามันเป็นร้านเล็กขนาด 8 ตารางเมตรที่เต็มไปด้วยกล่องพลาสติกใส 100 ใบสำหรับให้นักสะสมของเล่นเช่าเพื่อขายของที่เบื่อ หรือถังแตก หรืออยากขายทำกำไร ก็สามารถมาเช่าตู้ยัดของขายได้ถ้วนหน้า
(....หน้าตาร้านเอเรียกับตู้ใสแวววับ)
....ยิ่งกว่านั้นเอเรีย 51 ยังเป็นโชว์รูมเดียวในโลกที่เป็นของบริษัทเล่นอะไร โดยก่อนหน้านั้นเล่นอะไรจะขายตุ๊กตาแบบกองโจรผ่านเว็บ หรือขายตามงานอีเวนท์ต่างๆ จนมีร้านเอเรีย 51 นี่แหละที่ทำให้เห็นหน้าเห็นตาลูกค้าเล่นอะไรแบบจริงจัง....ถึงได้รู้ว่าเล่นอะไรขายของเล่นให้คนแก่เป็นส่วนใหญ่
....ปีแรกของเอเรีย 51 จะมีคนขายวัยสะรุ่นชายหนึ่งหญิงสามผลัดกันมาเฝ้าร้าน จนปีที่สองก็เปลี่ยนคนเฝ้าร้านเป็นหนุ่มใหญ่แทน (เข้ากับวัยลูกค้ามาก) และตั้งแต่นั้นมาลูกค้าเอเรีย 51 ก็แก่ขึ้นเรื่อยๆ เรียกว่าต้องชะโงกหัวออกไปดูหน้าร้านว่ามีใครเอาป้าย “ต่ำกว่า 30 ห้ามเข้า!” มาแกล้งหรือเปล่า เดชะบุญที่มีนักสะสมเอาของเล่นแนวๆ มาวางขายคู่กัน ทำให้ลูกค้ามหาลัยมัธยมเข้าร้านบ้างประปราย ก่อนร้านจะกลายเป็น “บ้านบางแค 51”
....ช่วงปีที่ 2 ขึ้นปีที่ 3 ก็เริ่มมีกลุ่มคนใหม่ๆ เข้าร้านมากขึ้น หลายคนสนิทกันมากกว่าลูกค้ากลายเป็นเพื่อนคุย “เพื่อนค้า” ที่ไม่เน้นซื้อของดูของแต่เน้นมาคุยมาเฮฮาแบบจริงจัง (บางครั้งยังมาช่วยขายอีกต่างหาก) นับสิบครั้งกับนับสิบเพื่อนค้าที่อยู่คุยจนช่วยปิดร้านกันเลยทีเดียว จนหลายทีที่ลูกค้าจริงๆ เข้ามาคงอดนึกไม่ได้ว่า “มันจะคุยห่าอะไรกันนักหนา....” ปล่อยคนซื้อของเป็นบ้ายืนคุยกับตู้ไปคนเดียว
....ในบรรดาเพื่อนค้ามีแปลกๆ หลายคนที่ทำให้เอเรีย 51 มีกิจกรรมที่ร้านขายของเล่นอื่นเค้าคงไม่ทำกัน อย่าง “คุณเส่ง” ที่มานั่งเขียนการ์ตูนในร้านกันดื้อๆ แล้วก็ไม่ใช่เขียนขำๆ นะ แต่เขียนต้นฉบับจริงจังกันเป็นปึกๆ....“คุณชาติ” ที่เริ่มโครงการหนังสือทำเองชื่อแมงก้าซินก็เริ่มทยอยเอาหนังสือมาวาง (ขายเกลี้ยงทุกเล่ม!)....“ลูกค้าเช่าตู้ที่ยังอยู่วัยเรียน” ก็จะมาฝากกระเป๋าฝากเป้แล้วก็หายไปสามสี่ชั่วโมง จนตอนหลังมารู้ว่ามันไปนั่งเล่นตู้เกมส์....“คุณต๋อย” นี่แฟนแกดันทำงานอยู่มาบุญครองพอดี ต๋อยออกจากออฟฟิสปั๊บก็จะมานั่งคุยจนร้านปิดสองทุ่ม ก็พอดีแฟนหน้าใสเลิกงานเดินมารับ
(....วันสุดท้ายของเอเรีย "เค้า" ก็ยังมาเขียนการ์ตูน)
....จากนั้นก็มากันทุกรูปแบบ “มาจับฉลากแจกของในบล็อก” “มาฝากของให้แฟนบล็อก” “มานั่งเช็คราคาบอลส่งโต๊ะบอล” “มานั่งด่ารัฐบาล” “มารอรอบดูหนัง” “มาตั้งก๊วนกินข้าวเย็น” “มาประชุมงาน” “มาขอลายเซ็นนักเขียนการ์ตูน”....
(....จับฉลากแจกของในบล็อก เส่งจับ หนอนช่วย ชาติถ่าย ที่เหลือพยานกันโกง)
....ทำเป็นเล่นไป....ไอ้เอเรีย 51 นี่ลงมาหมดแล้วทั้งนิตยสาร หนังสือพิมพ์ภาษาไทย ภาษาอังกฤษ ทีวีนี่ก็ออกไปไม่น้อยกว่าสองรายการ “คุณชาติ” นักเขียนการ์ตูนสุดแนวก็เคยมาเก๊กท่าถ่ายแบบลงนิตยสารที่เอเรียมาแล้ว จำได้ว่า “คุณทรงศีล (อัพ)” นี่กลับจากเรียนโท (ศิลปากร) อัพก็แว่บมาที่เอเรียแล้วบอกว่า “ผมนึกแล้วว่าพวกพี่ต้องอยู่” วันนั้นมีคุณเส่งคุณชาติคุณหนอนอยู่ครบทีม (ถ้าจำไม่ผิดกำลังเปิดวิจารณ์เว็บอย่างว่ากันอยู่) แล้วก็รอปิดร้านไปกินข้าวตามระเบียบ
....เรื่องที่เอเรียมีนักเขียนการ์ตูนมาร้านบ่อยๆ นี่ทำให้มีเรื่องฮาไม่น้อย....มีเด็กแนวสาวคู่หนึ่งเข้ามาที่ร้านเล็งหนังสือการ์ตูนทำเองของคุณชาติกับอิมโพรไวส์ของอัพแล้วหันมาถามหนุ่มใหญ่เฝ้าร้านว่า “พี่วาดเล่มไหนอะค่ะ?” เออ....ทั้งสองเล่มพี่ซื้อเอา....ไม่ได้วาดหรอก “ซื้อไปเหอะน้อง หนังสือใช้น้อย คนวาดไปนอก อ.ว.ท.ม. พร้อม”
(....เหลือแค่นี้ก็ยังขาย....ส่วนคนทางขวาเค้ามาวาดการ์ตูน)
....แฟนการ์ตูนอัพนี่มีอยู่คนนึง เข้ามาในร้านยืนนิ่งๆ ดูรูปที่อัพสเกตช์ทิ้งไว้บนข้างฝา แล้วก็บอกหนุ่มใหญ่เฝ้าร้านว่า “พี่อัพเขียนไว้ทำไมพี่?”....อ้าวเวรละสิ....(อัพเขียนทำไมนี่....กูจะรู้เหรอวะ) เลยตอบไปว่า “เขียนเล่นมั้ง?”
....ผ่านไป 3 ปีร้านเอเรีย 51 ก็กลับไปเป็นพื้นที่สีขาวโล่งๆ ขนาด 8 ตารางเมตรอีกครั้ง....ตู้พลาสติก 100 ใบบนชั้นวางเหล็กแวววับ คนขายของนั่งหลังเคาท์เตอร์ ลูกค้าเดินเล็งของผ่านตู้ใส เพื่อนนักเขียนการ์ตูน บทสนทนากับแฟนๆ ตุ๊กตาเล่นอะไร ทั้งหมดเป็นภาพที่มองด้วยตาไม่ได้แล้ว....แต่เป็นภาพที่แต่ละคนจดจำเอาไว้ในใจ ในที่ซึ่งเอเรีย 51 จะอยู่ตลอดไป
....วันนี้ร้านเอเรีย 51 ปิดลงแล้ว แต่ทุกเรื่องที่เกิดที่เอเรียยังอยู่ในความทรงจำ ที่จะไม่มีวันปิด....เอเรีย 51 ทำธุรกิจขายของสะสมให้คนมามาก ตลอดสามปีของเอเรีย 51 ขายของเล่นสะสมบางชิ้นที่มีราคาสูงจนน่าตกใจ แต่จนถึงวันสุดท้ายของสะสมที่มีค่าที่สุดของเอเรีย กลับไม่ใช่ของเล่น!....แต่เป็นความทรงจำที่แจกให้ฟรีกับทุกคนที่เข้ามาในเอเรีย 51....
(....ช่วงแรกยังต้องแปะคำอธิบายว่าร้านเอเรียเป็นร้านอะไร)
....ลูกค้าคนแรกของเอเรีย 51 ชื่อ “คุณศุภกิจ”
....ลูกค้าที่ดังที่สุดน่าจะเป็น “มาริโอ”
....ลูกค้าที่น่ากลัวที่สุดน่าจะเป็น “ป๋องเดอะช็อค”
....หนังสือที่ขายได้มากที่สุดเป็นหนังสือของ “คุณชาติ” (SS)
....คนที่ทำของดีไซน์มาขายมากสุดคือ “คุณหนอน”
....คนที่มีคนมาถามหามากสุดคือ “คุณทรงศีล”
....นักเขียนการ์ตูนที่มาบ่อยสุดคือ “คุณเส่ง” (และเขียนการ์ตูนที่เอเรียมากที่สุด)
....เพื่อนที่มาบ่อยสุดคือ “คุณนิค”
....นักสะสมที่มาบ่อยสุดคือ “คุณต๋อย”
....ตลอดสามปีมีลูกค้าสองรายที่โดนไล่ออกจากร้าน หนึ่งในนั้นโดยไล่ด้วยข้อหาด่าคนขายของว่า “หน้าลาว!”
....ลูกค้าคนสุดท้ายชื่อ “คุณรุ่ง”
(....รูปสุดท้ายของเอเรีย 51....แกะชื่อร้านลงมาถือแล้วใครถือตัวไหนก็เอากลับไปเป็นที่ระลึก)
....ขอบคุณร้านเน็ตข้างๆ ที่เอื้อเฟื้อให้ใช้เน็ตไร้สายโดยไม่รู้ตัว
....ขอบคุณเพื่อนทุกคนที่แวะเวียนเข้ามา
(....อันนี้แถมให้....สำหรับความทรงจำที่มีต่อผู้ (เคย) ยิ่งใหญ่ทั้งสอง)
